Historia JRT

Na angielskiej wsi hodowanie terrierów należy do tradycji. W ogromniej rodzinie terrierów brytyjskich jack Russell i Parson Russell zostały w 2001 r. oficjalnie uznane za odrębne rasy. Ale tak naprawdę te pieski znane są już od bardzo wielu lat.
Ich historia liczy sobie trzy wieki. Zaczęła się w 1795 roku i wiąże się z pastorem Johnem Russellem, zapalonym myśliwym ze Swimbridge w hrabstwie Devon. Pastor uwielbiał terriery, które hodował i selekcjonował według własnych kryteriów, przede wszystkim ze względu na ich przydatność do polowań.
W 1918 roku pastor zakupił białą suczkę TRUMP o oczach otoczonych czarnymi łatami, najprawdopodobniej pochodzącą od foksteriera, która zapoczątkowała linię psów hodowanych przez niego. John Russell opisuje ją : miała ona gęstą i zwartą sierść, idealnie chroniącą przed chłodem i wilgocią. Z uznaniem opisuje również jej proste łapy i ogólną postawę-znamionującą odwagę i odporność. W ramach selekcji pastor krzyżował sukę z innymi terierami, aby otrzymać odpowiadające jego założeniom psy. Przede wszystkim zależało mu na otrzymaniu psa o takiej budowie ciała, która podkreśli jego zdolności myśliwskie.
Według wielebnego Russella dobry pies powinien mieć ok. 36 cm wysokości w kłębie przy wadze ok. 7 kg. Mimo iż pastor był oficjalnym sędzią foksterierów oraz współredaktorem wzorca własnej rasy, nie dokonał jej wpisu do księgi rodowodowej otwartej przez Kennel Club w 1873 roku. J.Russell uważał bowiem, że najważniejsze są zdolności psa, a nie uroda. Nie uczestniczył w wystawach psów, których w tym czasie organizowano w Wielkiej Brytanii bardzo dużo.
I chociaż teriery pastora Russella znalazły wielu zwolenników i były chętnie hodowane, długo nie uznawano ich oficjalnie za rasę. Dopiero w 1990 r. angielski Kennel Club uznał rasę pod nazwą Parson Jack Russell Terrier. W krotce Międzynarodowa Federacja Kynologiczna uznała rasę tymczasowo, czyli prowizorycznie.
Zmarły w 1883 r. pastor nie był jedynym odpowiedzialnym za ten stan rzeczy. Środowisko hodowców podzieliło się w kwestii szczegółów : hodowano pieski wyższe i niższe, o różnym umaszczeniu, o sierści szorstkiej i gładkiej, uszach stojących lub opadających. Na niektórych prywatnych wystawach psy były pokazywane w 2 odrębnych kategoriach wzrostu. W 1990 r.Kennel Club uznał oficjalnie typ o wysokich łapach i ustalił, że idealna wysokość psa powinna się wahać w granicach 33-36 cm, wykluczając tym samym typ o niskich łapach.
Choć Anglicy lubią duże Russell terriery, to Australijczycy, Irlandczycy, Holendrzy i Nowozelandczycy kontynuują selekcję osobników o niskich łapach. Zdaniem myśliwych idealny by był typ średniego wzrostu. Aż do lata 2001 roku w sprawach wzorca panowało zamieszanie. Wreszcie FCI uznało dwie odrębne rasy : Jack Russell Terrier o wzroście 25-30 cm ( Grupa III FCI wzorzec nr 345 sekcja 2 teriery małe, precyzuje, że Australia jest krajem, w którym rasa ta się rozwinęła), oraz Parson Russell Terrier, gdzie suka osiąga wzrost 33cm, a pies 36cm z tolerancją do 2 cm ( Grupa III FCI wzorzec nr 339 sekcja 1 teriery duże i średnie stwierdza, że krajem pochodzenia rasy jest Wielka Brytania).
Dywagacje wokół wzrostu mogą wydawać się błahe, lecz zdaniem sędziów oba psy, mimo że bardzo blisko spokrewnione, maja nieco inną budowie ciała. Wzorzec precyzuje, że wyższy z piesków ma bardzo kwadratowe proporcje, natomiast ten o niższych łapkach ma nieco wydłużony tułów. Nie da się jednak ukryć, że aby odróżnić oba typy, trzeba dokładnie przeczytać oba wzorce.
Pieski różnią się także głowami. U Parsona głowa jest najbardziej zbliżona do border terriera. Zgodnie z wzorcem czaszka musi być płaska, średniej szerokości, stopniowo zwężająca się w stronę oczu. U jacka czaszka jest umiarkowanej szerokości, ale pysk szeroki. U obu Russelli odległość między stopem a nosem jest nieco mniejsza niż między nosem, a potylica. Oba typy maja oczy w kształcie migdałów, ciemne, o żywym wyrazie. Maja też silne szczęki, gdyż psy te muszą poradzić sobie w razie konfrontacji z lisem. Nożycowy zgryz i możliwość szerokiego otwarcia pyska dzięki dużej ruchomości w stawie żuchwowym dopełniają całości.
U obu typów długość ciała jest nieco większa niż wysokość w kłębię, ale proporcjonalnie Jack Russell jest nieco dłuższy niż Parson. Jack musi mieć klatkę piersiową tej samej wysokości co długość łap.
Obwód klatki piersiowej również został szczegółowo opisany, U Jacka powinien wynosić 40-43 cm natomiast Parsona można opasać dwiema dłońmi średniej długości. Wzorzec określa jednak, że u obu typów obwód. klatki piersiowej nie może przekraczać 45 cm. Tylko wtedy pies może spełniać zadania do których został wyselekcjonowany - czyli węszyć w lisiej norze.
U obu typów łapy wyglądają podobnie, a wzorzec kładzie nacisk na proste i muskularne kończyny oraz ich odpowiednie ukątowanie. Dopuszczony jest swobodny i nie wymuszony wygląd.
Oba mogą mieć sierść gładka, złamana i szorstką.
W umaszczeniu musi przeważyć barwa biała z czarnymi lub ognistymi znaczeniami. U Jacka znaczenia te mają przechodzić od bardzo jasnych po bardzo intensywne, natomiast u Parsona będą płowe lub żółte i powinny występować wyłącznie na głowie lub/i u nasady ogona. Wzorzec akceptuje nawet szramy odniesione w walkach, co potwierdza raz jeszcze, że jest to pies pracujący.
Podczas selekcji piesków obu ras zwracano baczną uwagę, aby zachowały one typowe cechy charakteru małego i bardzo żywego teriera. Psy agresywne lub strachliwe nie sa tolerowane. Rasselle są dynamiczne.
Zarówno Jacki jak i Parsony są zamiłowanymi myśliwymi, doskonałymi w wyszukiwaniu i płoszeniu zwierzyny. To prawdziwe teriery odważne i miłe. Dlatego podbiły serca nie tylko myśliwych. Są doskonałymi towarzyszami, choć nie należy wymagać od nich, by były psami jedynie do towarzystwa. Podobają się ze względu na łatwość z jaka przystosowują się do różnych warunków i każdego stylu życia. Ponieważ są radosne, śmiałe, przyjacielskie i aktywne. Takiego psa chyba każdy chciał by mieć. Dzięki małemu wzrostowi można go wszędzie zabrać ze sobą. Nie wymagający specjalnej pielęgnacji.
Russell ma opinie psa nieco upartego. W rzeczywistości jest to mały inteligentny piesek, który szybko pojmuje, czego się od niego oczekuje. Umie przy tym wykorzystywać słabości pana. Jego wychowanie nie jest trudne, ale wymaga nieco stanowczości, którą pies szybko zaakceptuje.
Jeżeli właściciel Russella nie jest myśliwym może wspólnie z psem uprawiać agility, oba Russelle dorze tu sobie radzą. Można z nimi również oprawiać cani-cross, gdyż pieski te spisują sie doskonale na długich dystansach. Doskonałe też są do flyballu i frisbee.
Mały wzrost czyni z nich również doskonałych towarzyszy zabaw z dziećmi.
Zarówno Jacki jak i Parsony są rasami bardzo popularnymi w świecie. Te śmiałe, odważne, energiczne, inteligentne i łatwo uczące się pieski znalazły wielu wielbicieli, również w Polsce jest coraz więcej miłośników i hodowców tej rasy.